Kosmetyka w Starożytnym Egiptcie (3000 lat p.n.e.)
Kobieta tego czasu była smukła o wąskich, chłopięcych biodrach i długich nogach, głowę miała dużą w kształcie czworoboku. Nosiła włosy obcięte na pazia z grzywką. W późniejszym okresie goliła głowę i nosiła perukę w kolorze czarnym lub niebieskim, zrobioną z owczej wełny lub włosów niewolnic. Kobieta tamtych czasów malowała oczy obrysowując je czarną kredką w kształt migdałka. Kreska przy zewnętrznym kąciku oka była zazwyczaj przedłużona do skroni. Dolną powiekę kobiety malowały na zielono, a powieki i usta barwiły ochrą na czerwono lub pomarańczowo. Na twarzy rysowały niebieskie żyłki, które przypudrowywały na złoto.
Paznokcie rąk i stóp malowały henną na czarno, sutki na czerwono a ramiona złociły. Karnacja ówczesnych kobiet była żółto-biała. Unikano działania na skórę promieni słonecznych, a opaleniznę uważano za przejaw prostoty i braku zamożności.
Powszechnie zażywano wonnych kąpieli, natomiast na wielkie okazje pod peruki wkładano stożki tłuszczowe ze skondensowanymi pachnidłami.
Kobiety martwiły się zmarszczkami, mężczyźni utratą włosów. Znaleziono papirusy ze szczegółowymi zapiskami, dotyczącymi pielęgnacji włosów, przyrządzania maści i kremów, np. z krwi gadów i tłuszczy różnych zwierząt. Sporządzano również specjalne kremy zapobiegające powstawaniu zmarszczek. Robiono je między innymi z wosków, oliwy z oliwek i cyprysu. Znaleziono nawet opis specjalnego kosmetyku zawierającego sproszkowany alabaster, który był wykorzystywany do ścierania naskórka i wygładzania cery. Jest to prawdopodobnie jeden z pierwszych kosmetyków odpowiadających współczesnym peelingom.
